fuckyeahdirectors:

“When somebody who makes movies for a living — either as an actor, writer, producer or director — lives to be a certain age, you have to admire them. It is an act of courage to make a film — a courage for which you are not prepared in the rest of life. It is very hard and very destructive. But we do it because we love it.” - John Carpenter

Yes …

Maarten van Rossem is niet alleen Nederlands bekendste historicus en Amerikadeskundige, hij is ook een veelgevraagd commentator op radio en televisie. Ik maakte dit portret  tijdens de aanloop naar een lezing van hem in De Noorderkerk te Hoorn op donderdag 5 april j.l. In de historische omgeving van de regentenkamer van de Noorderkerk draaide ik wat om hem heen. Ik ben dan geconcentreerd bezig om inhoud en beeld met elkaar te verenigen tot een mooi informeel portret. Al kletsend over de verschillende rollen die we als mens elke dag opnieuw spelen vond ik dit beeld het mooiste uitdrukking geven aan de sfeer van het moment en de mens Van Rossem.  Ik voelde niet de behoefte om hem als een standup comedian of een ouwe mopperaar neer te zetten. Integendeel …

Maarten van Rossem is not only a well-known Dutch historian and America-expert, he’s also a frequently asked commentator for television and radio. I made this portrait of him right before his lecture in De Noorderkerk in Hoorn on Thursday the fifth of april 2012. I was revolving around him in the historic ambiance of the regentsroom of the Noorderkerk. I was concentrated on uniting content and image into an informal portrait. While we were talking about the different masks somebody has to put on everydag, I thought that this image expressed the atmosphere of the moment and the men Van Rossem. I didn’t felt like it to show him as a standup comedian or an old grumbler. Far from that …

Europa, kip zonder kop? Deze foto maakte ik in de hal van de Europese Commissie te Brussel. Kris van Assche, vlaams modeontwerper exposeerde daar zijn designs op paspoppen zonder hoofd. Met vooruitziende blik verbeelde hij toen al de chaos in ons continent: geen hoofd, dus geen brein op de lichamen maar schoorsteenpijpen van waaruit alles in rook opgaat. Zo lijkt Europa zich nu te gedragen: er is geen richtinggevend brein dat leiding geeft en we zwalken met vele landen als een kip zonder kop stuurloos rond. Dat Kris van Assche de vele Europeanen in de hal van EU Commissie dat beeld al voorschotelde is de kracht van het creatieve onbewuste. Creatieven voorvoelen eerder dan politici dat er iets moet veranderen. Gelukkig is er altijd hoop voor Europa want het zijn ook weer de creatievelingen die de wereld veranderen. De politici raad ik aan de exposities in hun gebouwen voortaan met een beter oog te bekijken …

Europe a headless chicken? I took this picture in the lobby of the European Commission in Brussels (2010). Kris van Assche, Belgium fashion designer, exhibited his designs there on mannequins without a head. With foresight he had already imagined the chaos in our continent: no head, so no brain on the bodies but chimneys from which everything disappears like smoke. This is how Europe seems to act now: there is no leading brain and we drift around with many countries like a headless chicken. The fact that Kris van Assche already showed this to the many Europeans in that lobby, shows the power of the creative unconscious. Creative people have a sixth sense in that way, they know it when it’s time to change before the politics do. Fortunately there’s always hope for Europe, because it’s the creative people who change the world. The politicians I advise to take a closer look at the exhibitions in their lobby.

Brussel 1972. ‘Brussels by Night’ is een schitterend nummer van de Belgische zanger Raymond in t Groenewoud uit 1979. Zeven jaar voor de release van dat nummer reisde ik al vanuit Amsterdam per internationale trein naar de Belgische hoofdstad. ‘Brussel was toen nog een levende stad’  uit een chanson van Jacques Brel  herinner ik mij ook als de dag van gister. Het was Brel die mij naar Brussel lokte en Van Het Groenewoud die de herinnering aan die tijd levend houdt. Het perron op Brussel Centraal in avondtegenlicht is daarvan het tastbare bewijs voor mij.
(http://nl.wikipedia.org/wiki/Raymond_Van_het_Groenewoud)
(http://nl.wikipedia.org/wiki/Jacques_Brel) 

Brussels 1972. ‘Brussels by Night’ is a beautiful song from 1979 sung by the Belgium singer Raymond in ‘t Groenewoud. Seven years before the release of the song I traveled from Amsterdam to the Belgium capitol by international train. ‘Brussels used to be a living city’, freely translated from the chanson of Jacques Brel. I remember as if it was yesterday. It was Brel who lead me to Brussels and Van Het Groenewoud who kept the memory alive. This platform on Brussels Central Station by evening light is physical evidence of this for me.
http://en.wikipedia.org/wiki/Raymond_van_het_Groenewoud 
http://en.wikipedia.org/wiki/Jacques_Brel

Bhagwan Sri Rajneesh (later ook bekend als Osho) guru uit India, had een enorme aantrekkingskracht op veel van mijn vrienden in Holland (±1980). De lokroep van de Verlichting en het bevrijd worden van het alledaagse en de Boeddha te worden die je in je diepste wezen bent, was onweerstaanbaar. Vriend Dirk hier op de foto, ging naar Poona en kwam ook in het rood terug: met Mala (ketting met foto van Baghwan). Ik ging niet omdat ik niet van organisaties rondom leiders houd. Jammer genoeg is Osho voornamelijk bekend van de 96 Rolls-Royces die hij van zijn volgelingen kreeg. Daarmee wordt zijn spiritueel meesterschap tekort gedaan. Uiteindelijk heb ook ik veel gehad aan zijn lezingen en boeken op mijn weg in het leven.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Bhagwan_Sri_Rajneesh 

Bhagwan Sri Rajneesh (later known as Osho) a guru from India, had a great influence on a lot of my friends in Holland (±1980). The lure of the illumination, being freed from the mundane and become the Buddha that you are in your essence, was irresistible. Friend Dirk, on this picture, went to Poona and also came back in the red: with a mala (necklace with picture of Baghwan). I didn’t go because I didn’t enjoy organizations around leaders. It’s a shame that Osho is namely famous because of the 96 Rolls-Royces he got from his followers. Because of this his spiritual mastery is being wronged. Eventually I found his lectures and books also very useful in my life.
http://en.wikipedia.org/wiki/Osho_(Bhagwan_Shree_Rajneesh

± 1982 Zelfportret. Hotelkamers in den vreemde hadden altijd een mysterieuze aantrekkingskracht op mij. Ik voelde mij dan echt leven. Had ook graag een boek van Jean Paul Sartre mee op reis. Bijvoorbeeld uit de trilogie ‘De wegen der vrijheid’ las ik graag in in zijn boek ‘De Jaren des Onderscheids’.
Hier zit ik op een hotelbed in de Belgische studentenstad Leuven. Want waar de studenten waren was het ware leven. Altijd feest, kunst en cultuur en niet te vergeten mooie vrouwen. Tegenwoordig hoef ik niet zo nodig meer op reis. Zoals een oude wijsheid zegt: De ware verlichting vind je in je eigen achtertuin. En zo is het maar net. Dit zelfportret is gemaakt met een Mamya C220. Zo’n ouderwetse twee-oog 6 x 6 camera. Geschoten op kleurennegatief film van Kodak. 
http://nl.wikipedia.org/wiki/Jean-Paul_Sartre

± 1982 Self-portrait. Hotel rooms in foreign always had a mysterious attraction on me. I felt like I was alive. Also liked to have a book of Jean Paul Sartre with me on my travels. For example from the trilogy ‘The Roads to Freedom’ I liked reading ‘The Age of Reason. Here I’m sitting on a hotel bed in the Belgium student city Leuven. Because where the students were life was. Today I don’t feel like traveling a lot. As quoted from an old saying: “True enligthenment is found in your own backyard’. And that is how it is. This portrait is made with a Mamya C220. An old twin-lens reflex camera 6 x 6 camera. Shooted on colour negative film by Kodak.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Jean-Paul_Sartre

In 1972 fotografeerde ik Place du Tertre in Parijs. Deze man heeft met zijn roeping tot kunstenaar niet zijn levensgeluk gevonden lijkt het. Temidden van de toeristen rust hij uit van het commerciële portret-tekenen. Hij beheerste zijn vak goed maar de enige Olympus die hij ooit bestegen heeft is waarschijnlijk La Butte in Montmartre.  Zelf ben ik inmiddels 40 jaar ouder en leun regelmatig tegen een denkbeeldige boom. Dan zie ik om in verwondering en denk terug aan hem. Want nu begrijp ik pas wat het betekent om “heimwee naar de toekomst” te hebben …

In 1972 I photographed Place du Tetre at Paris. This man doesn’t seem to have found his happiness with his calling artist. In the middle of al these tourists he’s taking a break of the commercial portrait drawing. He’s good at what he does but the only Olympus he has ever climbed is probably just La Butte in Montmartre. I’m 40 years older now and I am leaning regularly against an imaginary tree. Than I look back in wonder at him. Because now I understand what it means to be “homesick for the future”

Voorvechter van Europese samenwerking en verzoening staatsman Robert Schuman [1886 - 1963] lijkt bedenkelijk te kijken op zijn sokkel. Toch speelt er ook een glimlachje rond zijn ogen. Zou zijn buste langer leven dan de Europese munt de euro? Hij weet zeker dat Europese samenwerking voor ons allemaal beter is. Namelijk welvaart en vrede. Ik fotografeerde zijn borstbeeld in 2010 toen ik mijn zoons de kantoren van de Europese Commissie in Brussel liet zien. En ze meegaf dat we dankzij Europa al meer dan 65 jaar hier geen oorlog hebben. Schuman kijkt vanaf zijn sokkel ver over de grenzen heen. Laten we dat allemaal doen. 

The champion of the European corporation and reconciliation Robert Shuman seems to look serious on his base. Although there is a little smile around his eyes. Will his bust live on longer than the European currency, the euro? He knew for sure that European corporation was the best for us al. Namely welfare and peace. I took this picture of his bust in 2010 when I visited the offices of the European Commission in Brussels with my sons. And told them that thanks to Europe we didn’t had to experience war for over 65 years. Schuman looks down from his pedestal far beyond borders. Let’s al do this.

Gelukkig heb ik geen claustrofobie en geen arachnofobie.. Hier sta ik in de voetsporen van de Etrusken die deze watertunnel meer dan 2500 jaar geleden uithakten in de heuvels van Tuscania in Italië. Mijn gastheer Lorenzo Caponetti schijnt met zijn zaklamp op een gat in de rotswand. Speciaal uitgehakt om fakkels in te steken zodat de Etruskische arbeiders ondergronds konden werken. Ook nu hebben we licht nodig want de tunnel is pikkedonker. Omdat de watertunnel nog steeds functioneert draag ik hoge laarzen om door het water te kunnen waden. De breedte van de tunnel is op schouderhoogte ongeveer 60 centimeter. Om er weer uit te kunnen moet ik acrobatische capriolen uithalen.  Meer foto’s op mijn Flickr fotostream.

Fortunately I don’t have claustrophobia and arachnophobia. Here I stand in the footsteps of the Etruscans who carved out this watertunnel in the hills of Tuscania, Italy, about 2500 years ago. Lorenzo Caponetti, my host there, shines his light on a hole in the wall. This hole was  special made for the torches of the builders, so that they could work underground. The tunnel is pitch-dark so we also needed a light. Because the tunnel is still functional I’m wearing high boots to wade through the water. The tunnel is around sixty centimeters wide on shoulder hight. To get out again I had to perform quite a few acrobatic tricks. More pictures on my Flickr photostream.

Ed van der Elsken [ 1925-1990 ] was mijn voorbeeld als straatfotograaf. Rondzwerven op straat en opgaan in de stroom. Daardoor kon én kan ik bijzondere ontmoetingen fotograferen. Omdat ik standaard met een groothoeklens van 35 mm werk moet ik op de huid van mijn onderwerp te kruipen. Zo krijg je contact en dat is fascinerend aan het werken op straat. De krokettenman hierboven vroeg: “Is het voor de televisie?” En dan ontwikkelt zich een gesprek waarbij mijn onderwerp uiteindelijk altijd zegt: “Zo bijzonder ben ik niet’. Oordeelt u zelf.

Ed van der Elsken (1925 – 1990) was my example as a street photographer. Roam around on the streets and immerse in the flow. This is how I could and still can take pictures of special encounters. My standard is to work with a 35 mm wideangle lens. So I have got to get real close to the subject. This way you will get more contact with the subject, this is why street photography is so fascinating. The croquettesguy above asked: “Is this for television?” And than a conversation starts in wich everybody at the end says: “I’m not that special”. Judge for yourself.

[ Utrecht Hoog Catharijne (NL) 1976. Analogue - Kodak TR-X - exposure 800 ASA ]